Camiño do Sudeste - Vía da Prata

1 valoracións
10
12
10
Información

Recorrido procedente de Andalucía e Extremadura, asentado sobre antigas vías romanas.

Via de la Plata

Via de la Plata

Camiño xacobeo con maior percorrido en Galicia e máis variedade de ramais. Pola provincia de Ourense discorren dúas variantes ben definidas, unha por Laza e outra por Verín. Esta ruta, de amplo valor natural e patrimonial, é aínda unha gran descoñecida para moitos peregrinos a pesar de que o seu inicial traxecto remóntase a calzadas romanas. As antigas calzadas romanas que atravesaban a Península Ibérica foron o xerme e a pedra angular sobre os que vasculó este longo trazado, de lonxeva historia, cuxa aventura arrinca na mesma porta da catedral de Sevilla.

Tras un longo e solitario trazado, ameazado polo sol, o percorrido enfila cara ao norte por Estremadura e enlaza con Castela en Salamanca e Zamora, para virar posteriormente cara a Galicia e aproximarse até Santiago. As raíces do itinerario remóntanse a mesmo antes do descubrimento do corpo do Apóstolo, que tivo lugar o século IX. E é que a orixe destes camiños tería que ver con pobos prerromanos ligados a labores de pastoreo e tránsito de gando. Sería xa a principios da era cristiá, cando o imperio romano aproveitaría estas antiga veredas para construír importantes calzadas, como a que enlazaba Emerita (Mérida) con Asturica (Astorga), guía do actual trazado.

Na alta Idade Media a ruta mantivo a súa vixencia, achandando o camiño aos árabes na súa marcha cara ao norte cristián. E é precisamente desta época de dominación islámica de onde se deriva un dos nomes que definen ao polisémico trazado xacobeo. O termo «Vía da Prata» non garda relación, a pesar do que poida parecer, coa explotación ou o comercio do metal precioso. O seu sentido etimológico ten raíces árabes. E é que os musulmáns se referían co vocábulo Bal'latta ao empedrado desta ancha calzada.

De todos os xeitos, é na baixa Idade Media cando o itinerario alcanza o seu máximo esplendor xacobeo a partir da recristianización da zona impulsada polos mozárabes andalusís ?outras das denominacións deste trazado xacobeo son Camiño Meridional e Camiño Mozárabe-, e ao recuperar estas hostes, baixo o reinado de Fernando III, prazas emblemáticas como Sevilla ou Córdoba. O episodio de devolución a Santiago de Compostela das campás da súa Catedral -que fora saqueadas por Almanzor no século X e levadas a ombreiro por prisioneiros cristiáns até Córdoba- tería lugar pola Vía da Prata. Este feito simbólico serve como acicate e espolón para unha masiva peregrinación desde Andalucía e Estremadura a partir do ano 1250.

Os camiñantes cristiáns iniciaban camiño cara ao norte nun itinerario que ou ben enlazaba en Astorga co Camiño Francés ou se desviaba antes, en Poboa de Sanabria, cara a Galicia e acurtaba o trazado. Deste ramal procede outro dos nomes da ruta, Camiño Sanabrés.

Camiño do Sueste

En Galicia á prolongación da calzada romana que unía Mérida con Astorga e que se desviaba cara a Compostela coñécella como Camiño do Sueste, unha ruta que ten a particularidade de ser o trazado xacobeo con maior percorrido en terras galegas. Atravesa tres provincias ?Ourense, Pontevedra e A Coruña- e conta, no seu dilatado trazado, cun amplo abanico de alternativas e variantes, así como con dous accesos á comunidade. O maioritario é o que procede de Castela e salva cara ao oeste o porto da Canda para achegarse até A Gudiña. Con todo, para todos eses peregrinos que, procedentes do nordés de Portugal, achegábanse a Chaves, o máis apropiado era cruzar a fronteira e dirixirse cara a Verín para entroncar desde este lugar co trazado milenario.

Imagen 1029

Desde A Gudiña parten dous ramais ben diferenciados, que aínda manteñen vivo o debate sobre cal deles é o histórico. Tanto o que parte polo norte cara a Laza seguindo os pasos da Verea Vella, percorrido elixido outrora -pero en sentido inverso- polos galegos que acudían á sega de Castela, e entronca coa patrimonial Xunqueira de Ambía, como o que prosegue polo sur, cara a lugares como Verín, Xinzo ou Allariz, gardan vestixios que testemuñan a súa ampla peregrinaxe. Diso dan fe os hospitais medievais para peregrinos situados en Verín, Monterrei, Xunqueira de Ambía, Alberguería ou Allariz así como os documentos que avalan a presenza de ordes militares protectoras do Camiño.

A de Santiago estaba no itinerario por Laza, mentres que a Orde de San Juan de Xerusalén (posteriormente, Orde de Malta) tivo un priorado en Allariz desde o ano 1170. A principal diferenza entre ambos os ramais áchase na quilometraxe (214 quilómetros por Laza e 233 por Verín) e no número de peregrinos, con maior afluencia e notoriedade o que avanza cara a Laza. En ambos os casos hai rochosas subidas, demasiado asfalto e localidades de amplo valor patrimonial. Ambas as alternativas únense antes de chegar a Ourense, capital termal de ampla bagaxe xacobea, para proseguir xa xuntas cara a Cea, localidade de renome polo seu pan, onde, de novo, xorden novas alternativas.

A máis usual é a seguida por aqueles camiñantes que, como outrora, desviábanse cara ao mosteiro de Oseira -coñecido como o Escorial galego-, en busca da súa hospitalidade. Tras percorrer as terras do Deza o Camiño apura até Ponche Ulla, onde se roza o simbólico Pico Sacro, escenario dun dos milagres protagonizados polos discípulos do Apóstolo. A entrada a Santiago farase polo seu lado sur, sobre os vestixios dunha antiga calzada medieval. Hoxe en día Na actualidade son moitos os reclamos para cubrir este trazado.

A tranquilidade e a ausencia de masificación son dúas dos seus principais valedores. En contraposición áchanse as altas temperaturas de Ourense -tixola de Galicia- e a soidade. Por iso, a época máis apropiada para cubrilo son os meses de maio, xuño, setembro e outubro. Como outros hándicaps sitúanse o número non elevado de albergues, o que obriga a cubrir demasiados quilómetros nunha xornada, e, nalgúns tramos, a deficiente sinalización. Iso si, é indubidable que a ruta atravesa amplos espazos naturais de gran beleza, e máis virxes e autóctonos que os doutros trazados; pisa a historia en diversas pontes milenarias; e conflúe en localidades que merecen unha repousada visita.

Por todo iso: Bo Camiño.

Actividade

Para vivir o camiño debes estar rexistrado e/ou logueado. Dá o primeiro paso e empeza a túa historia!

Actividade recente
RamonRamos
RamonRamos 17/08/16 19:44:25
00
Lo hice desde Puebla de Sanabria
0 0
didacbaez
didacbaez 12/05/16 19:30:52
12
De todos los caminos que he hecho el que recuerdo con más añoranza, por su belleza, por su paz, por su espiritualidad. En este camino no dejéis de compartir la hospitalidad de los monjes del Monasterio de Oseira.
Buen Camino.
5/5 estrellas
1 2
José Antonio Estevez Vázquez
José Antonio Estevez Vázquez 20/07/2016 10:53:52
0
He hecho el Portugués, Francés y Somport ucomparto todo lo que has dicho sobre la vía de la Plata. Es un camino menos fiestero y más auténtico. Puedes llegar a sentirte peregrino.
0
correjaco
correjaco 05/07/2016 12:04:12
0
De acuerdo y sobre todo si es en invierno, diciembre por ejemplo, aún mayor belleza, paz y espiritualidad...
0
La Voz de Galicia La Voz de Asturias

Puntos de interés

Albergues | Aloxamentos | Restaurantes | Guarnicionerías | Médicos | Puntos de interese | Talleres de bicicletas

Contactar | Aviso Legal | Autoría | Mapa Web

© Copyright LA VOZ DE GALICIA S.A. Polígono de Sabón, Arteixo, A Coruña (ESPAÑA) Inscrita no Rexistro Mercantil da Coruña no Tomo 2438 do Arquivo, Sección Xeral, aos folios 91 e seguintes, folla C-2141. CIF: A-15000649

Desenvolvido por Hyliacom

Utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar os nosos servizos, manter a sesión e personalizar a experiencia do usuario, así como para obter estatísticas anónimas de uso da web. Se continua navegando consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información aquí